.
Bazen bir mesele vardır;
ne sokaklara taşar,
ne de yüksek sesle tartışılır.
Ama binlerce evde aynı anda konuşulur.
Bugün lise nakil sürecinde yaşananlar tam olarak böyle bir mesele.
Her hafta pazartesi günü umutla açılan bir ekran, cuma günü sessizce kapanan bir başvuru…
Ve arada kalan çocuklar.
Milli Eğitim Bakanlığı’nın oluşturduğu nakil sistemi, iyi niyetle kurulmuş, düzenli işleyen bir çerçeveye sahip. Kontenjanlar şeffaf, puanlar sistemde açık, başvuru süreci belli. Kağıt üzerinde her şey olması gerektiği gibi.
Ancak sahada, yani gerçek hayatta, sistemin bazı noktalarında doğal ama giderilebilir tıkanıklıklar oluştuğu görülüyor.
Velilerin Sorduğu Basit Bir Soru Var
Veliler çok karmaşık bir şey sormuyor aslında:
“Kontenjan açık, puan yetiyor…
Peki neden nakil olmuyor?”
Bu soru ne bir itham içeriyor, ne de bir suçlama.
Sadece bir açıklama ihtiyacını ifade ediyor.
Çünkü aynı başvuru haftalarca tekrarlandığında,
aynı sonuç alındığında, insan ister istemez durup düşünmek istiyor.
Okulların Yükü, Ailelerin Beklentisi
Şunu teslim etmek gerekir:
Okul yöneticilerinin de sorumluluğu ağır.
Sınıf dengeleri, okul iklimi, akademik uyum, fiziki şartlar…
Ancak tam da bu noktada, iletişim ve şeffaflık devreye girmeli.
Bir başvurunun neden gerçekleşmediğini bilmek, velinin de öğrencinin de en doğal hakkı.
Bilmediğiniz bir gerekçe, zamanla belirsizliğe dönüşür.
Belirsizlik ise güveni zedeler.
En Çok Kim Etkileniyor?
Bu süreçten en çok etkilenenler;
Ulaşımı zor olan öğrenciler
Güvenlik nedeniyle okul değiştirmek isteyen aileler
Akademik uyum arayan gençler
Yani sistemi zorlamak isteyenler değil, sisteme uyum sağlamak isteyenler. Bu nedenle konuya bakarken, bir sorun aramaktan çok, bir iyileştirme alanı görmek gerekiyor.
Bu Bir Eleştiri Değil, Bir Davet
Bu yazı ne bir kurum hedef alıyor, ne de bir yönetimi eleştiriyor.
Aksine, Türkiye’nin eğitim yönetimindeki tecrübesine duyulan güvenle kaleme alınmış bir yapıcı çağrıdır.
Daha açık gerekçeler, daha net bilgilendirme, daha öngörülebilir bir nakil süreci…
Bunlar sistemi zayıflatmaz, tam tersine güçlendirir.
Çocuklar Bekliyor
Bu mesele, rakamlardan ve tablolarından önce, çocukların duygusuyla ilgilidir.
Bir çocuğun her hafta aynı umudu kurup, aynı sessizliği yaşaması, eğitimde görmek istemediğimiz bir tablodur.
Bu sessizlik duyulursa, küçük dokunuşlarla büyük rahatlama sağlanabilir.
Son Söz
Türkiye, eğitimde sorunları konuşarak değil, iyileştirerek aşmış bir ülkedir.
Bugün de yapılması gereken budur.
Sessiz kalan bir sistemi, yüksek sesle bekleyen çocuklar adına, biraz daha görünür kılmak…
Bu yazının niyeti budur.